Bir yer vardır hani. Çekingen ve ürkek sevda sözlerinin hep sonralara ertelendiği yerle, cümlelerin “artık” diye başladığı yerin tam ortasında. İşte sen benim tam oramsın. İşte şimdi oram acıyor.
Oram acıyınca anlıyorum ki bir oram var.
(Bu işte bir terslik olduğu belliydi. Kaç zamandır şüpheleniyordum zaten: Birden büyümedim ben!)
Erkek yanlarım acıyor, bilemezsin. Elime yapışıyor hislerim, kanla yıkıyorum içimde ne varsa.
Sonra sardunyamsı bir hâl alıyor düşlerim. Hem de katmerli, şarap kıvamında…
Salı, Kasım 14, 2006
Salı, Kasım 07, 2006
Git
Kendini de al git. Ama öyle sessiz, öyle sakin, öyle yapmacık veda sözlerini katıp da yoluna. Sanki seninle pek sıradan bir tramvay durağında sözleşmiş gibi. Sanki bana “Sen git, ben hemen geliyorum” demişsin gibi. Git kendini bana bırakmadan…
Kelimeleri de al git. Yeni sözler söylemek gerek artık. Başka şehirlerden başka diyarlara. Sadece formu değişiyor sevdanın. Yoksa biz aynı biz, dünya aynı dünya ve her dem bir yanı kanayan baştan kabul sevgimiz…
Sesini de al git. Bana bırakırsan aklım almaz, içim kaldırmaz, nefesime sığmaz. Dudaklarını dışa bükerek söylediğin sözler büyür bir yanımda. Bir yanım öksüz kalır bırakırsan. O yanım da sen olursun bir ihtimal, dayanamam.
Saçlarını da al git. Ama almışken bin bir rengini koyup da çantana. Olur ya bir çiçekten, bir denizden, bir gökyüzünden, bir ağaçtan, bir geceden ilişirse gözüme renklerin, üzülürüm, çok kötü olurum, bildiğin gibi değil olurum. Çok şey düştü gözümden, hepten yok olurum.
Git hadi bakma öyle. Beşinci sınıf şarkılardaki gibi son anda “Gitme” diyecek hâlim yok, ben o hakkımı çoktan tükettim, belki de boşa harcadım, özür dilerim.
Git ki bir dönüş edin kendine…
Kelimeleri de al git. Yeni sözler söylemek gerek artık. Başka şehirlerden başka diyarlara. Sadece formu değişiyor sevdanın. Yoksa biz aynı biz, dünya aynı dünya ve her dem bir yanı kanayan baştan kabul sevgimiz…
Sesini de al git. Bana bırakırsan aklım almaz, içim kaldırmaz, nefesime sığmaz. Dudaklarını dışa bükerek söylediğin sözler büyür bir yanımda. Bir yanım öksüz kalır bırakırsan. O yanım da sen olursun bir ihtimal, dayanamam.
Saçlarını da al git. Ama almışken bin bir rengini koyup da çantana. Olur ya bir çiçekten, bir denizden, bir gökyüzünden, bir ağaçtan, bir geceden ilişirse gözüme renklerin, üzülürüm, çok kötü olurum, bildiğin gibi değil olurum. Çok şey düştü gözümden, hepten yok olurum.
Git hadi bakma öyle. Beşinci sınıf şarkılardaki gibi son anda “Gitme” diyecek hâlim yok, ben o hakkımı çoktan tükettim, belki de boşa harcadım, özür dilerim.
Git ki bir dönüş edin kendine…
Çarşamba, Kasım 01, 2006
Yılmaz Güney'e
Yılmaz’dan Esinlenme – 1
Şehirlerden İstanbul olmasaydı
Yada bir gök başımızın üstünde
Ne farkı kalırdı
Gurbetliğin
Mahpusluktan ?..
Yılmaz’dan Esinlenme – 2
Bir kadın
Güzel mi güzel
Bir adam
Çirkin mi çirkin
Kadın sevdi adamı
Kadın güzelleştirdi adamı
Adam intihar etti
Ödeştiler…
Şehirlerden İstanbul olmasaydı
Yada bir gök başımızın üstünde
Ne farkı kalırdı
Gurbetliğin
Mahpusluktan ?..
Yılmaz’dan Esinlenme – 2
Bir kadın
Güzel mi güzel
Bir adam
Çirkin mi çirkin
Kadın sevdi adamı
Kadın güzelleştirdi adamı
Adam intihar etti
Ödeştiler…
Pazartesi, Ekim 23, 2006
Salı, Ekim 17, 2006
Zoraki Sonbahar Şiiri
Bu yağdı yağmadı havalarını
Sevdim bir tek
Sonbaharın
Ve alıp götürmesin diye rüzgar
Küçükken pencere önüne dizdiğim
Bayat ekmekleri,
Başında tuttuğum nöbetleri hatırlatan
Bir armağan edasıyla baktım
Çocukluğumdaki pencereden…
Peki neden hâlâ
Ölümü anlatır bu mevsim?
Ve ayrılığı elbet…
Sevdim bir tek
Sonbaharın
Ve alıp götürmesin diye rüzgar
Küçükken pencere önüne dizdiğim
Bayat ekmekleri,
Başında tuttuğum nöbetleri hatırlatan
Bir armağan edasıyla baktım
Çocukluğumdaki pencereden…
Peki neden hâlâ
Ölümü anlatır bu mevsim?
Ve ayrılığı elbet…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)