Kendini de al git. Ama öyle sessiz, öyle sakin, öyle yapmacık veda sözlerini katıp da yoluna. Sanki seninle pek sıradan bir tramvay durağında sözleşmiş gibi. Sanki bana “Sen git, ben hemen geliyorum” demişsin gibi. Git kendini bana bırakmadan…
Kelimeleri de al git. Yeni sözler söylemek gerek artık. Başka şehirlerden başka diyarlara. Sadece formu değişiyor sevdanın. Yoksa biz aynı biz, dünya aynı dünya ve her dem bir yanı kanayan baştan kabul sevgimiz…
Sesini de al git. Bana bırakırsan aklım almaz, içim kaldırmaz, nefesime sığmaz. Dudaklarını dışa bükerek söylediğin sözler büyür bir yanımda. Bir yanım öksüz kalır bırakırsan. O yanım da sen olursun bir ihtimal, dayanamam.
Saçlarını da al git. Ama almışken bin bir rengini koyup da çantana. Olur ya bir çiçekten, bir denizden, bir gökyüzünden, bir ağaçtan, bir geceden ilişirse gözüme renklerin, üzülürüm, çok kötü olurum, bildiğin gibi değil olurum. Çok şey düştü gözümden, hepten yok olurum.
Git hadi bakma öyle. Beşinci sınıf şarkılardaki gibi son anda “Gitme” diyecek hâlim yok, ben o hakkımı çoktan tükettim, belki de boşa harcadım, özür dilerim.
Git ki bir dönüş edin kendine…
Salı, Kasım 07, 2006
Çarşamba, Kasım 01, 2006
Yılmaz Güney'e
Yılmaz’dan Esinlenme – 1
Şehirlerden İstanbul olmasaydı
Yada bir gök başımızın üstünde
Ne farkı kalırdı
Gurbetliğin
Mahpusluktan ?..
Yılmaz’dan Esinlenme – 2
Bir kadın
Güzel mi güzel
Bir adam
Çirkin mi çirkin
Kadın sevdi adamı
Kadın güzelleştirdi adamı
Adam intihar etti
Ödeştiler…
Şehirlerden İstanbul olmasaydı
Yada bir gök başımızın üstünde
Ne farkı kalırdı
Gurbetliğin
Mahpusluktan ?..
Yılmaz’dan Esinlenme – 2
Bir kadın
Güzel mi güzel
Bir adam
Çirkin mi çirkin
Kadın sevdi adamı
Kadın güzelleştirdi adamı
Adam intihar etti
Ödeştiler…
Pazartesi, Ekim 23, 2006
Salı, Ekim 17, 2006
Zoraki Sonbahar Şiiri
Bu yağdı yağmadı havalarını
Sevdim bir tek
Sonbaharın
Ve alıp götürmesin diye rüzgar
Küçükken pencere önüne dizdiğim
Bayat ekmekleri,
Başında tuttuğum nöbetleri hatırlatan
Bir armağan edasıyla baktım
Çocukluğumdaki pencereden…
Peki neden hâlâ
Ölümü anlatır bu mevsim?
Ve ayrılığı elbet…
Sevdim bir tek
Sonbaharın
Ve alıp götürmesin diye rüzgar
Küçükken pencere önüne dizdiğim
Bayat ekmekleri,
Başında tuttuğum nöbetleri hatırlatan
Bir armağan edasıyla baktım
Çocukluğumdaki pencereden…
Peki neden hâlâ
Ölümü anlatır bu mevsim?
Ve ayrılığı elbet…
Çarşamba, Ekim 11, 2006
Çocuk
Şimdi seni bıraktığım yerdeyim. Giderken ağlıyordun, ne olur hatırla. Hatırlaman lazım, yoksa ben ne yaparım?
İki sene önce işte tam burada, loş bir gaz lambası ışığında yüzünü boyayan kız, sen değil miydin sahi o?
Doğmamış çocuklarımın anası gibi bir hâlin kalmış aklımda; zaten hiç sevmemiştin onları, ne olur sen de anımsa.
Çocuğum olursa, demiştin; adını Duru koy, demiştim. Bir soyadın ikiye bölündüğü anlardan biriydi sanırım, takvimleri atma.
Çocuğun olmuş sevgilim, bir ana kucağı koynunda. Oysa sen değil miydin beni emziren körpe kız soluğunla?
Bir gün gelir saçlarını okşarım kızının. Çünkü ben çocuk hâlimizle bir oyuncağı paylaşırken senin gözlerine bakmaktaydım.
Benim çocuğum olabilirdi kucağındaki. Zira bir aşkın yolda kıyısından koparılmış hâliyle kaderler değişebiliyor. Biz yapamadık, geç kaldım sana, bağışla.
Karşı yola geçerken anasının elinden tutan isimsiz çocuk! Bil ki seni bile öyle şefkatle tutmadı o eller…
----------
Kadınım
Söz: Sezen Aksu
Müzik: Uzay Heparı
Seslendiren : Levent Yüksel
Sana dargınım kırgınım sana kızgınım
Haksızlık vefasızlık bu
Bu herşeyi inkar eden duygu
Ne acı yazık
Hiç üzülmedin mi düşünmedin mi halimi
Hiç mi sızlamadı için
Bir tek iz bile yok mu benden
Ne acı yazık
Kadınım söyle sen mutlu oldun mu
Bu deli adamı unuttun mu
Sevdin mi gerçekten ah seviştin mi
Söyle onları da öptün mü
http://www.hemenpaylas.com/download/1845758/leventyuksel_-_kadinim.mp3.html
İki sene önce işte tam burada, loş bir gaz lambası ışığında yüzünü boyayan kız, sen değil miydin sahi o?
Doğmamış çocuklarımın anası gibi bir hâlin kalmış aklımda; zaten hiç sevmemiştin onları, ne olur sen de anımsa.
Çocuğum olursa, demiştin; adını Duru koy, demiştim. Bir soyadın ikiye bölündüğü anlardan biriydi sanırım, takvimleri atma.
Çocuğun olmuş sevgilim, bir ana kucağı koynunda. Oysa sen değil miydin beni emziren körpe kız soluğunla?
Bir gün gelir saçlarını okşarım kızının. Çünkü ben çocuk hâlimizle bir oyuncağı paylaşırken senin gözlerine bakmaktaydım.
Benim çocuğum olabilirdi kucağındaki. Zira bir aşkın yolda kıyısından koparılmış hâliyle kaderler değişebiliyor. Biz yapamadık, geç kaldım sana, bağışla.
Karşı yola geçerken anasının elinden tutan isimsiz çocuk! Bil ki seni bile öyle şefkatle tutmadı o eller…
----------
Kadınım
Söz: Sezen Aksu
Müzik: Uzay Heparı
Seslendiren : Levent Yüksel
Sana dargınım kırgınım sana kızgınım
Haksızlık vefasızlık bu
Bu herşeyi inkar eden duygu
Ne acı yazık
Hiç üzülmedin mi düşünmedin mi halimi
Hiç mi sızlamadı için
Bir tek iz bile yok mu benden
Ne acı yazık
Kadınım söyle sen mutlu oldun mu
Bu deli adamı unuttun mu
Sevdin mi gerçekten ah seviştin mi
Söyle onları da öptün mü
http://www.hemenpaylas.com/download/1845758/leventyuksel_-_kadinim.mp3.html
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)